Przez 30 lat pracowałam jako pracownik fizyczny w Warszawskich Zakładach Farmaceutycznych „Polfa”. Praca dawała  mi dużo satysfakcji, bo miałam świadomość, że to co  robię pomaga w leczeniu ogromnej rzeszy ludzi.

Pracowała: jako wychowawca młodzieży, jako zootechnik, jako pracownik kultury oraz stale jako dziennikarz z tzw. „wolnej stopy”. Sama o sobie mówi: „Wygrałam ze sobą parę bitew i dzięki temu już się nie boję.”

Najpierw przychodziła z jednym wnukiem, po urodzeniu się drugiego - już było wiadome, że nie opuści nas zbyt szybko. Obiecała, że po przejściu na emeryturę znajdzie czas na wolontariat. Wreszcie zawodowa księgowa uzyskała wolność, na którą z utęsknieniem czekaliśmy.

Bardzo lubię pomagać ludziom, bo „Pomagając innym, mogę także odnaleźć siebie”. Niesienie pomocy innym daje mi trzy ważne rzeczy: przyjemność, satysfakcję oraz poczucie bycia potrzebnym.